Amstelveen is naoorlogs en ruim opgezet, met woningen die bouwkundig in orde zijn maar waarvan de indeling en de installaties uit de bouwtijd stammen. De vraag gaat hier vrijwel altijd over ruimte en comfort, niet over herstel.
Het grootste deel van Amstelveen is gebouwd tussen de jaren vijftig en tachtig, met een flinke uitbreiding in Westwijk daarna. Dat levert eengezinswoningen met een tuin en een kap op, en flats en maisonnettes daartussen. De constructie is doorgaans beton of degelijk metselwerk, wat een uitbouw of dakopbouw bouwkundig eenvoudiger maakt dan in het oude Haarlem of Amsterdam. De opgave zit in isolatie, kozijnen en een plattegrond die niet meer past.
Amstelveen is een zelfstandige gemeente met een eigen omgevingsloket en een eigen welstandsnota. Het regime is over het algemeen ruimer dan in Amsterdam of Bloemendaal, maar in de naoorlogse wijken met een samenhangend architectonisch beeld, en in Elsrijk dat als beschermd gebied geldt, kijkt de gemeente wel degelijk mee met gevelwijzigingen en dakopbouwen.
In Amstelveen komen we zelden voor funderingsherstel of scheurwerk. Wat hier speelt is comfort: een woning uit 1975 met de oorspronkelijke kozijnen, enkel of vroeg dubbel glas en geen vloerisolatie is bouwkundig prima maar niet zuinig. Een gerichte aanpak van de schil levert hier meer op dan waar ook in ons werkgebied.
Een woning met een betonvloer en een goede fundering maakt een uitbouw bouwkundig een stuk simpeler dan in het oude Haarlem, waar vaak geheid moet worden. Het meeste werk zit in de aansluiting op de bestaande achtergevel en in het vinden van een steen die past.
Net als in Velserbroek is een groot deel van Amstelveen in één keer gebouwd, met identieke woningen naast elkaar. Willen de buren ook opbouwen, dan scheelt tegelijk bouwen aanzienlijk: één steiger, één kraan, één vergunningstraject en een gevelbeeld dat na afloop klopt.